Tenure

บล็อกที่ ๑๔๙

เทอมนี้ทำโปรเจ็คอีกสองชิ้น  ชิ้นแรกเพิ่งจะส่งไป
เป็นโปรเจ็คเกี่ยวกับ Microprocessor ใครไม่รู้จักก็ไม่เป็นไร
กลุ่มของอามโนทำ "เรือนเพาะชำอัจฉริยะ" ที่สามารถรดน้ำต้นไม้ได้เอง
โดยการวัดค่าความชื้นในดิน แล้ววิเคราะห์ว่าควรรดน้ำหรือไม่
ยังไม่พอ มีเปิดไฟให้ด้วยเมื่อแสงน้อย โดยวัดแสงในเรือนเพาะชำ
ถ้าแสงไม่พอ หลอดไปก็จะเปิด ไฟก็จะสว่าง
ทุกขั้นตอนเป็นระบบอัตโนมัติ ไม่จำเป็นต้องมีคนดูแล

ตอนส่งงาน อ.คอมเม้นต์มาว่า จริงๆแล้วโปรเจ็คมันค่อนข้างธรรมดาไป
ระบบในการทำงานมันยัง "ฉลาดไม่พอ" ในการวิเคราะห์ข้อมูล
แต่สิ่งที่โดดเด่นในโปรเจ็ค กลับเป็นกลไกการเปิด-ปิดก๊อกน้ำ
ที่อ.บอกว่าไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน  ดูอ.แกจะชอบเอามากๆซะด้วย
"เจ๋งดีว่ะ" แล้วก็ถ่ายรูปไปซะเยอะเลย
กลายเป็นว่า สิ่งที่อ.เน้นในโปรเจ็คคือการทำงานแบบอัตโนมัติของเจ้า Microprocessor
กลุ่มของอามโนกลับทำได้ไม่ดีเท่าไหร่  แต่สิ่งที่อ.ไม่ได้เน้นมันกลับเด่นขึ้นมา
ก็ยังดีที่มันยังมีอะไรดูดี อยู่ในโปรเจ็คบั่นทอนแรงกายนี้อยู่บ้าง

ก่อนหน้าวันที่จะส่งโปรเจ็คสองวัน กลุ่มของอามโนก็ทำเกือบเสร็จแล้ว
ก็กะไว้ว่าจะเอากล้องไปถ่ายรูปเก็บไว้ซะหน่อย จะได้เอาไปทำรายงานได้
แต่คุณเพื่อนอีกคนกลับบอกว่า วันนี้ไม่ว่าง ซะงั้น ก็เลยเอาไปเก้อ ไม่ได้ถ่าย
กลับหอด้วยความเหน็ดเหนื่อยมากกว่าทุกวัน ประมาณตีหนึ่งครึ่ง
อาบน้ำ แล้วก็นอน…

ตื่นขึ้นมาหากล้องไม่เจอ เอาล่ะสิ  กูเอาไปไว้ไหนหว่า??
สงสัยลืมไว้ที่รถ  คือเจ้ารถมีโอของอามโนเนี่ย มันไม่มีตะกร้า แต่มันมีที่ให้ห้อยของอยู่
ทุกครั้งอามโนก็จะเอากล้องแขวนไว้ตรงนั้น ถือไม่ได้ เพราะข้าวของพะรุงพะรัง
ไหนจะหนังสือ ปลั๊กไฟ โน้ตบุ๊ก เยอะแยะมากมาย
อย่างที่บอก วันนั้นกลับหอด้วยความเหน็ดเหนื่อย คงจะลืมไว้ที่รถ
จอดรถไว้ที่หอ กดไอ้ตัวแว้วๆแล้วด้วย แต่บังเอิญจอดเด่นไปหน่อย
ถ้าไม่ใช่รถที่มาจอดไว้ข้างๆ ก็คงเป็นคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นแหละ ที่หยิบไป

สรุปได้ว่า กล้องอามโนหาย เพราะลืมไว้ที่รถ

สำหรับกล้องตัวนั้น เป็นกล้องดิจิตอลคอมแพ็ค Sony CyberShot DSC W-5
อายุประมาณ 4 ปี  เป็นกล้องตัวแรกที่อามโนกับคุณพ่อซื้อมาให้ที่บ้านใช้
จำได้อยู่ว่าไปเลือกกับคุณพ่อเองเลยนะเนี่ย (แต่พ่อเป็นคนเลือกว่าจะเอาตัวนี้น่ะ โดยมีอามโนไปเป็นเพื่อน ไม่สิ ต้องไปเป็นลูกสินะ)
หลังจากนั้นก็ใช้กล้องตัวนี้มาตลอด ตอนนี้พ่อก็ซื้อกล้องใหม่ไปละ
เพราะเอากล้องตัวนี้ให้อามโนกับคุณพี่มาใช้ที่เชียงใหม่นี่แหละ

เจ้า CyberShot W-5 ตัวนี้เป็นสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งในชีวิตอามโน
เป็นแรงบันดาลใจอีกอย่างหนึ่ง ที่ทำให้อามโนชอบถ่ายรูป
รูปถ่ายเกือบทั้งหมดในสเปซนี้ ก็ถ่ายมาจากกล้องตัวนี้
หลังๆมานี่กล้องมันก็เริ่มเอ๋อๆแล้ว กดที่นึง ไปอีกที่นึงมั่งล่ะ เป็นบางครั้งนะ แต่ว่ามันก็ยังใช้ถ่ายรูปได้ดี
มันเคยตกจากโต๊ะ กระแทกพื้น ตากฝนอยู่ 2 ชั่วโมงเต็มๆ แต่ก็ไม่เคยพังเลย อึดโคตรๆ (ฝีมืออามโนทั้งนั้นแหละ)
ถ้าดูจากตัวเลข กล้องตัวนี้เก็บภาพมาแล้วมากกว่า 16,000 รูป ไม่ได้พิมพ์ผิดหรอก หมื่นหกจริงๆ
ที่อามโนถ่ายคงราวๆ 8,000 – 10,000 รูป  เพราะกล้องตัวนี้อยู่ในมืออามโนบ่อยที่สุดละ

แต่แล้ววันนี้ กล้องที่อามโนกดชัตเตอร์มาเป็นหมื่นๆครั้ง ไปอยู่ไหนแล้วไม่รู้

พลาดจริงๆ ที่ไปลืมไว้ที่รถ คืนนั้น

เสียดายว่ะ

เสียดายทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับกล้องนั่น